Hospitalizacja a dziecięca trauma

Nadużycie zakłóca prawidłowy rozwój w dzieciństwie, prowadząc do wielu schorzeń psychicznych i fizycznych. Choroby związane ze stresem mogą pojawić się w późniejszym okresie życia, a mimo to mają swoje źródło w środowisku rodzinnym.

W ciągu ostatnich trzydziestu lat przeprowadzono liczne badania, które udokumentowały wpływ traumy interpersonalnej i zaburzeń systemów opieki na rozwój psychiczny. na rozwój psychiczny. Wyniki badań wykazały wpływ na regulację afektu, uwagę, poznanie, percepcję i relacje interpersonalne relacje interpersonalne aż do dorosłego życia. Jednym z czynników skłaniających do badań jest rosnąca liczba dowodów na wpływ niekorzystnych doświadczeń z dzieciństwa na rozwój mózgu rozwój i immunologię mózgu, a także wyraźne związki między dziecięcą traumą a przewlekłą chorobą.

Badania wykazały, że traumatyzacja w dzieciństwie może prowadzić do znacznie większego ryzyka wystąpienia wtórnych traum w życiu dorosłym. Kiedy trauma i przewlekły stres są doświadczane w krytycznych okresach rozwoju, mogą mieć ogromny wpływ na rozwój osobisty i psychologiczny, a przede wszystkim na poczucie własnej tożsamości.

Naruszone lub zachwiane zaufanie, problemy z uzależnieniem – czy to w formie nałogów, czy też kontynuowania wzorców wykorzystywania i zaniedbywania – stają się utrwalonymi wzorcami, które wpływają na życie ofiar na długo po zakończeniu dzieciństwa.

Dzieci, które doznały poważnego urazu lub zachorowały, doświadczają wyjątkowej formy traumy. Hospitalizacja jest dla dziecka doświadczeniem, które je przerasta, zwłaszcza jeśli sytuacja, w jakiej się znalazło, w jakikolwiek sposób zmieniła je fizycznie lub społecznie. Przerażające zabiegi, zimne kliniczne otoczenie, obcy ludzie, którym pozwala się robić dziwne rzeczy, ograniczenia i izolacja sprawiają, że dziecko jest zalęknione i często nie ma pocieszenia.

Dzieci, które w domu są bezpieczne i chronione, w takiej sytuacji nadal odczuwają strach i stres. Jeśli dziecko nie ma silnego systemu wsparcia lub jest ofiarą wykorzystywania lub zaniedbywania poza szpitalem, doświadczenie tak dużej uwagi, bez względu na to, jak bolesne lub natrętne, może wywołać zupełnie inną reakcję.

Niektóre dzieci mogą szybko przywiązać się do opiekunów w szpitalu, mogą stać się stoickie: nadmiernie odważne podczas trudnych doświadczeń, niektóre mogą słabo reagować na ból… lub reagować na niego nadmiernie. Każdy z tych objawów wskazuje na to, że u dziecka występuje zaawansowana reakcja na stres traumatyczny.


Kiedy dziecko jest poważnie chore lub ciężko ranne, jest szczególnie wrażliwe. Przywiązania są wystawione na próbę, ponieważ potrzebują więcej pocieszenia i pewności, bliższej więzi z zaufanymi opiekunami. bliższej więzi z zaufanymi opiekunami. Wzmagają się lęki, a zdolność do samouspokajania lub bycia kojonym przez innych może być zagrożona do tego stopnia, że jedynym psychologicznie możliwym rozwiązaniem dla dziecka jest dysocjacja. Niektórzy rozwijają potrzebę poczucia kontroli, co może prowadzić do zachowań obsesyjnych. Indywidualne reakcje zależą od sytuacji i osobowości dziecka, jednak wszystkie te reakcje wszystkie te reakcje są znanymi skutkami traumy dziecięcej związanej ze zdrowiem.

Na podstawie „Stoning demons” Callis

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close