Czym jest stres?

Codziennie stajemy w obliczu trudnych, pełnych napięć i stresów sytuacji życiowych. Bardzo często nie zdając sobie sprawy z tego, że sami jesteśmy odpowiedzialni za to czego doświadczamy, reagujemy agresją, gniewem, strachem i niepewnością. Życie zewnętrzne odzwierciedla zaburzenia równowagi, które powstają w naszym życiu wewnętrznym. A stres zewnętrzny wpływa na życie wewnętrzne.

Organizm człowieka dąży do zachowania i zapewnienia stabilności czyli homeostazy. Przeciwstawia się siłom, które chcą spowodować rozpad porządku i przerodzenie się go w chaos. Niszcząca siła – entropia, jest na stałe obecna w naszym życiu. Ciągła walka pomiędzy homeostazą a entropią doprowadza do zmian, które mogą powodować postęp lub klęskę.

Każdy z nas poddawany jest ciągłym zmianom na wszystkich poziomach swojego życia, czyli na poziomie fizycznym, psychicznym i duchowym. Jeżeli nie potrafimy sobie z tym poradzić doznajemy stresu.

Pojęcie stresu zostało wprowadzone przez Hansa Seyle, który uważał, że „stres to niespecyficzna reakcja organizmu na wszelkie wymagania, jakie mu się stawia”. Stresorami nazwał wszystkie czynniki, które wywołują taki stan. Stresory mogą mieć charakter:

  • fizyczny – np. ból, zimno, gorąco, zmęczenie, światło lub jego brak
  • emocjonalny – np. miłość, złość, radość, gniew, nienawiść, smutek

Stresory, które powodują dezintegrację psychiczną i cierpienie nazwał dystresem, czyli stresem negatywnym. Istnieje też eustres, czyli stres pozytywny, który motywuje do wysiłku i działania.

W zależności od tego czy w organizmie powstały zmiany psychiczne czy fizyczne mówimy o stresie biologicznym lub fizycznym. W praktyce obydwa mechanizmy występują równocześnie.

Jeśli organizm przez dłuższy czas lub z większą siłą zostaje poddany działaniu stresora, czyli znajduje się w stanie stresu, wtedy występuje w organizmie „ogólny zespół przystosowania”, który przebiega w trzech etapach:

  1. reakcja alarmowa
  2. stadium odporności
  3. stadium wyczerpania

Każdy z tych etapów charakteryzuje się objawami, które zależnie są od czasu trwania stresu. W fazie alarmowej, która następuje po krótkotrwałej fazie szoku (np. spadek ciśnienia krwi, obniżenie temperatury) następuje mobilizacja sil obronnych organizmu. Jeśli działanie bodźca trwa nadal następuje faza odporności, podczas której organizm na pozór radzi sobie z działającym stresorem, ale słabiej toleruje bodźce uznawane do tej pory za nieszkodliwe. W stadium wyczerpania organizm przestaje walczyć ze stresorem i często potrzeby fizjologiczne zostają naruszone. W tej fazie mogą wystąpić reakcje prowadzące nawet do śmierci. W reakcji stresowej bierze udział każdy narząd organizmu czyli serce, płuca, wątroba czy nerki. Dzieje się tak z powodu hormonów uwalnianych przez tkanki i gruczoły wydzielania wewnętrznego. Stres przeżywany przez kobietę w ciąży wpływa na jej dziecko.

Stres, z którym mózg nie jest w stanie sobie poradzić jest przesyłany na poziom ciała i tam kumulowany. Początkowo ciało nie daje wyraźnych objawów tego przeniesienia. Po osiągnięciu pewnego poziomu skumulowanych stresów w ciele może zacząć rozwijać się dolegliwość fizyczna lub choroba. Dlatego bardzo ważna jest higiena psychiczna.

Obraz Pete Linforth z Pixabay 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close